Commentaar, Gastenboek en/of Andere Zaken.

- Commentaar kan geleverd worden door via reacties (onder mijn berichten) te reageren.
- Mail kan via het envellopje dat onder mijn berichten staat.

- Het tekenen van het gastenboek kan met klikken op:

>>>>>>> G A S T E N B O E K <<<<<<<

--> In rechterkolom staat het Blogarchief.
--> In rechterkolom staat het Labelarchief.
--> Voor terug bladeren weblog zie onder de pagina:
Oudere Berichten

================================

================================



Klik op het beeld voor meer gegevens.

================================


================================
>>>> Mijn video's op YOUTUBE <<<<

(Kies video, plaats muis op
beeld en
klik daarna op pijl
of ga rechtstreeks naar mijn
video kanaal KLIK HIER)

Hoi allemaal

Hoi allemaal
Een groet van mij, Emanuele, uit het verre Italië. Veel plezier op de weblog van mijn opa.

woensdag 7 februari 2018

Paterke Pieter

Het is 'maar' een liedje.
Maar wel een liedje dat mij elke keer ontroerd.
De mensen weten het allemaal zo goed.
Ach, ach.

++++++++++++++++++++++++++++++++++

Ik zing nu 't lied van het Paterke Pieter
Een herdertje Gods uit het land van Palliter
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee

Hij zat in de zon, liet de bloemekes bloeien
Hij liet er de wijn 's avonds rijkelijk vloeien
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee

Hij was elke zondag te laat voor de missen
Dan zat 'ie op snoek en forellen te vissen
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee

Hij liet in de biechtstoel de mensen soms wachten
Hij liet in de preken de mensen veel lachen
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee.

"Die man is niet goed, die leeft niet naar de letter
Die gaat naar de hel", zei men "net als een ketter"
Die heeft over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee

Men liep op den duur met een boog om z'n huisje
En wie hem voorbij liep, sloeg haastig een kruisje
Die had over de Heer zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee

Hij stierf met een glimlach; "Heer, zo moet het wezen
Die is naar de hel", zei men "God zei geprezen"
Die had over U, Heer, zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee.

Nu is hij daarboven gelukkig, tevreden
En glimlacht met God om die dwazen beneden
Want ach, ons Lieve Heer heeft zo z'n eigen gedachten
Van tiereliedom, zo z'n eigen idee.

Henk Elsink

zaterdag 27 januari 2018

Pa

Ik lig in bed.
Slapeloos
Een kinderliedje speelde door mijn hoofd.

Mijn vader is 97 jaar geworden.
Ondanks zijn oorverdovende doofheid is hij altijd opgewekt gebleven.
Zelfs toen zijn lichaam het af liet weten.
De verzorging mocht hem graag.
Tot het laatste moment was hij helder.

Hij was een diep gelovig Christen en betekende ook in die hoedanigheid veel voor anderen.
Velen zijn mede door hem in het christelijk werk terecht gekomen dienstbaar geweest.
In binnen en in buitenland.
Een van hen is Anne van der Bijl.
De latere stichter van het bekende Open Doors.
Hij leidde de begrafenisdienst.

Pa had een, soms wat naïeve, kijk op het leven en veel humor.
Zo vertrouwde hij ons toe:
- Ik hou heel veel van de Heer maar ik hoef er nog niet naar toe -

Tot het niet meer ging, vermoedelijk was hij toen al over de 90, zong hij elke morgen zodra hij moeizaam maar opgewekt uit bed klom het volgende kinderliedje.

- Dank U voor deze nieuwe morgen.
- Dank U voor deze nieuwe dag.
- Dank U dat ik met al mijn zorgen.
- Bij U komen mag.

Tja.
Mijn pa.
.

Verkouden

Januari 2017

03.15 uur

Het is de 2e golf die ik vrees.
Altijd.
Net als het beter gaat en je denkt, nou..... we hebben het ergste wel gehad.
Kom, en nu dan slapen.
Eindelijk!
Dan grijpt ie in én toe.
Met donder en brullend geweld.
Laaiend van jeugdig enthousiasme.
Maar intelligent wachtend tot het juiste moment aangebroken is.
Hét zalige moment dat die heerlijke slaap bezit van je neemt.
Dát moment.

Hoest.....!!
Hoest met de herrie die een jonge plaatwerker maakt.
Hoest met het geweld van een Romeinse legerofficier die op het punt staat Nijmegen te héroveren.

Hoest is een persoonlijkheid.
Een geduchte tegenstander.
Ik ken hem.
Ik zal hem verslaan.
Over een weekje of zo.
Even de volgende bui afwachten.
Maar eerst de tweede rol toiletpapier aanbreken.
De gewone zakdoeken periode ligt immers diep in het verleden van vorige week.

Dag slaap.
Dag zoete lieve slaap.
Fijn je ooit ontmoet te hebben.
Ooit treffen we elkaar weer.
Hoop doet leven.

Mijn stem klinkt een octaaf lager.
Best mooi eigenlijk.

Goh, wat ben ik moe.
.

vrijdag 26 januari 2018

Ik hou van jou

Rozengeur en maneschijn.
Kan in een zomernacht verrukkelijk zijn.
Onnodig om daar op te wachten.
Het kan in alle nachten.
Zelfs overdag bij winterkou.
Zeg gewoon: "ik hou van jou".
.

donderdag 25 januari 2018

Wat is humor?

Humor.
Vele deskundige (?) verhandeling zijn er over geschreven.
Laatst werd mij gillend van plezier een mop vertelt.
Een mop die ik best begreep maar in de verste verte niet leuk vond.
Dat gebeurt, de ander had plezier.
In zo'n geval lach ik als de bekende boer met kiespijn.
Je moet toch wat.

Ik ben bij mezelf te rade gegaan.
Waar hou ik van?
Dat is o.a. zelfspot en op het verkeerde been gezet worden.
Enige weken geleden plaatste ik een filmpje van een sappig Twentssprekende conferancier.
Ik kreeg er geen commentaar op dus kennelijk hoor ik bij de andere lachenden.

In het kort:
- In het westen (daar kom ik vandaan) noemt men iemand die zes flessen bier per dag drinkt een alcoholist.
Bij ons in Twente (zelfspot) zijn dat gewoon buschauffeurs. (Op het verkeerde been gezet).

En ja, dat vind ik leuk.
Zeker als ik dit in het Twents hoor en merk dat de mensen in de zaal er de grootste schik om hebben.
Meerderen uit deze omgeving liet ik het filmpje zien maar geen lach toverde het te voorschijn.
Humor, zo verschillend.

Iets anders dat ik zelf leuk vind, bedacht en plaatste is:
- Er schijnen landen te zijn waar men rauwe dieren eet.
Nog erger ze eten zelfs levende dieren.
Nee, geef mij dan maar een nieuwe haring of een oester.

Mensen reageerden met:
Dat is toch hetzelfde.
Dan denk ik, maar juist omdat dit hetzelfde is moet ik er iets mee bedoelen.
En dat is onze arrogantie en dedain waarmee we de neiging hebben over anderen en andere landen te praten terwijl wij, mogelijk in andere vorm, exact hetzelfde doen.

maandag 22 januari 2018

Beschaafd

Het kan nog.
Het bestaat nog.
Ik heb het enige tijd geleden zelf aan den lijve ondervonden.
Zoals ik dat vroeger zelf aan den lijve ondervond.
Zij het aan de andere kant van mijn leeftijd.

Wat zult gij zeggen, uw begrijpelijke nieuwsgierigheid nauwelijks kunnende bedwingen?
Dat begrijp ik.
Immers mij in u verplaatsende zou ik eveneens pijnlijk rillen van een bulkende nieuwsgierigheid.
Zou ik dan uw honger laten voortduren?
Zou ik dat kunnen?
Zou ik zo in elkaar steken?
Nee ik steek niet.
En zeker niet in elkaar.
Het zoude mij niet goed bekomen.
En u, geacht mogelijk slachtoffer, eveneens niet.
Slechts de rechterlijke macht zou er beter van worden.
En die hebben het net als bankenbonsen verzekeringsmaatschappijenbonsen en bonzende overheden al goed genoeg.
Daarom, en bij deze, zal ik uw gierigheid naar nieuws bevredigen.
En wel nu meteen en direct bovendien.
Dat gij u vasthoude aan onwankelbare objecten.
Zoals daar zijn pilaren en bij ontstentenis daarvan huizen.
Mogelijk zelfs kerken.
Dan geven zij tenminste nog wat houvast.
Hier komt het.....

In de trein waren geen zitplaatsen meer beschikbaar.
Een beschaafde jongere bood mij de zijne aan.
.

zondag 21 januari 2018

Zak gegraai

"Meneer, mag ik u iets vragen?"
Ach ja, denk je, waarom niet.
Iedereen mag me iets vragen.
Zelfs Trump.
Ze keek me aan en zei:
"Wilt u iets voor me doen?"
Kijk, bij het beantwoorden van zo'n vraag ben ik altijd wat voorzichtig.
"Wilt u even in mijn rechterzak graaien?"
Tja, als zo'n vraag je gesteld wordt door een volstrekt vreemde en lieftallige jongedame dan aarzel je niet lang.
Je bent dan wel oud maar nog niet der dagen zat en gebouwd van eerlijk vuursteen.
"Daarin zit mijn sleutel, wilt u de klep van de auto openen dan kan ik mijn handen legen?"
Ik graaide.
Toch wel vreemd dat graaien in een onbekende zak van een onbekende dame.
Ik voelde.
Ik pakte.
En met een soepele jeugdige handbeweging opende ik de klep.
Met een wijdsgebaar smeet ze haar boodschappen in de bak.
Ik kon nog net zeggen dat ze voorzichtig moest zijn met de eieren.
Met mijn:
"Lang geleden dat ik in de zak van een dame heb gegraaid" namen we afscheid.
Lachend.

De markt was dichtbij.
Ik kocht een haring.
Hij glibberde.

zaterdag 20 januari 2018

Kinder- en volwassen leed

Jaren geleden werd ik geschokt door de volgende gebeurtenis waar ik de afloop niet meer van weet maar dat mijn houding naar mijn kleinkinderen en andere kinderen zeker beïnvloedde.

In een drukke wijk met veel kinderen speelde een klein meisje.
Zoals dat gaat met kinderen die spelen hielden ze zich niet bezig met zulke onbelangrijke zaken als kleding.
Die werd vies of zakte af.
Zo ook bij dit meisje.
De broek en luier hingen op half elf.
De buurman die voorbij liep vond dat maar niks liep op kind af zei: "Kom meid, zo kan dat niet." en trok de zaak omhoog.
Prompt werd er door een toeschouwer de politie gebeld en de man werd opgepakt.

"Opa, ik moet plassen" zei mijn kleindochtertje.
We liepen in de nieuwbouw wijk langs een grote vijver met veel huizen er omheen.
Kinderplasgelegenheden zat.
Het bovenstaande gebeuren schoot me te binnen.
Ik nam het kind bij de hand, dat durfde ik nog net, en deelde haar mee dat we naar huis gingen en als ze het niet meer op kon houden dat ze dan in haar broek mocht plassen.

Een jaar of 18 geleden.
Ben het nooit vergeten.
.

vrijdag 12 januari 2018

Lijmrijm

Op lijm kan je rijmen.
Maar hierop rijmt "auto" niet.
Met lijm kan je lijmen.
Maar met een auto niet.

zondag 7 januari 2018

Humor

Humor.
Wat is humor?

Humor is lastig, waarschijnlijk onmogelijk, te definiëren.
Je kunt slechts naar de schaterende ander kijken en je verbaasd afvragen wat er leuk is.
Sommigen lachen zich kapot bij pies en poep grappen.
Ik snap niet waarom.
Wel weet ik dat dit in sommige landen bijna de hoogste vorm van humor is.
Mij overkomt het wel een enkele keer dat ik bij een grap over een onderwerp waar ik vind dat er geen grappen over gemaakt mogen worden plotseling zo op het verkeerde been word gezet dat ik ondanks mezelf in de lach schiet.
Zo zie je maar.

Wat is het?
Humor.

zaterdag 6 januari 2018

De laatste bladzijden

Een kennis las een beduimeld doch spannend boek.
Dat weet ik want ik had er ook van genoten.
Bezig met het laatste hoofdstuk werd de spanning zo groot dat er even een ontlading op de wc plaats moest vinden.
In die tijd hebben mijn dochter en ik bijna onzichtbaar de laatste bladzijden kunnen verwijderen.
Dat leverde een prachtig plaatje op en de verblufte zucht:
"Nou, dat eindigt wel raar hoor".
.

Kinderwagen weg....

Het weer was niet best.
Tegen regenen aan en met keiharde wind.
Dat was ongetwijfeld de reden waarom er maar weinig auto's geparkeerd stonden  op het parkeerterrein achter de Hema.
Ook ik was veel liever thuis gebleven maar de plicht riep me naar de supermarkt.
Laten roepen was verleidelijk maar was tevens slechts uitstel van executie.
Ik was niet helemaal de enige die last had van plichtsbesef.
Maar was op dat moment wel de enige die manhaftig de elementen te voet te lijf ging.

De auto werd eenzaam op het bijna lege terrein geparkeerd.
Uit het vehikel stapte een jonge vrouw.
Ze liep naar de achterkant van de auto en sleepte moeizaam een kinderwagen uit het ruim.
Zette het achter de auto en opende het achterportier teneinde vulling te gaan geven aan de nog lege kinderwagen.

Ik stond op enige afstand strategisch opgesteld  en keek met belangstelling de strijd met kind, wagentje en wind aan.
Wapperende lange haren.
Blérend kind.
Ach, ach.
Hoe mooi is kindervreugd en moederliefde.

Moeizaam werd het kind opgepakt en de strijd met de wind hervat.
Hoe groot was de verbijstering en, het is slecht van me, mijn vreugde toen de plaats waar de kinderwagen was geplaatst een lege plaats bleek te zijn.
Volle armen.
Blérend kind.
Lege wagen die bovendien een verdwenen wagen was.

Ik had het aan zien komen.
Had het niet kunnen voorkomen omdat ik iets te ver weg stond.
Weet ook niet zeker of ik het had willen voorkomen.
Het was te leuk.
Een wagen die er hoorde te zijn maar er niet was.
Meegesleurd door de woedende wind.
Weg.

Daar stond ze, behalve met het kind, verder moederziel alleen.
Zonder wagentje maar met verbijstering en verwarring.
Verdwenen.
Compleet opgelost.
Ik schiet nog steeds in de lach als ik aan haar gezicht denk.

Toen was het tijd om op te treden.
En als redder in de nood riep ik het wagentje halt toe en bracht het naar de hulpeloze moeder.

vrijdag 29 december 2017

Toen

Gezien vanuit het heden.
Is de ene 'toen'.
Wat langer geleden.
Dan de andere 'toen'.
Hoe dan ook, het is verleden.
We zullen het er gewoon mee moeten doen.

donderdag 28 december 2017

Kneus

En heus.
Een bril op je neus.
Maakt je niet amoureus.
Ambitieus.
Of religieus.
En zeker geen kneus.

Pek en veren

Ik zag twee heren.
Zich amuseren.
Door zich in te smeren.
Om met pek en veren.
Te flaneren.
Ik kon het niet waarderen.
En ging ze leren.
Te proberen.
Accepteren.
Dat pek en veren.
Niet staat bij heren.
Maar dat veren.
Bij dames horen.
Om heren te bekoren.

zondag 24 december 2017

Dinosaurus

Nou moet het niet gekker worden.
Dit is gevaarlijk.
Dit is rottig.
Zéér!

Het is niets dat men, nu de hondenbelasting zo hoog is, overgaat tot de aankoop van dinosaurusjes.
Het lijkt immers zo leuk.
Het lijkt immers zo schattig.
Máár kleine dinootjes worden grote dino's.
En dan komen de problemen.
Waar laat je bijv. een dinosaurusmand van 15 meter in doorsnee?
En wat de denken van Dinosaurus poep?
Kubieke meters.....!
Dat kan toch niet?

Bovendien de opvoeding van een dinosaurus is geen sinecure.
Lees bijv.:
"Hoe breng ik een dinosaurus tot volwassen wasdom?"
Zesduizend bladzijden.
Kleine lettertjes.
Wie heeft tegenwoordig nog tijd om dat te lezen?
Laat staan te bestuderen.

Bezint eer ge begint.
Waar blijven onze volksvertegenwoordigers?
Link.
Bloedlink.
En duur ook.
Ze lusten slechts gevulde koeken van de Hema.
Voor mij, voor ons, blijven slechts slagroomtaarten over.

Dit kan echt niet langer.
Maak je sterk en protesteer mee.
Laat uw stem horen.
Stem de ADP.
De Anti Dinosaurus Partij.
Stem nu!
Voor het te laat is.
.

zaterdag 23 december 2017

Yvonne Teekamp.

22 december 2017
Yvonne Teekamp:

Drie jaar lang ben ik cliënt van de voedselbank geweest. Van 2010 tot en met 2013. En dat was zwaar. Vooral het laatste jaar stond ik vaak thuis huilend de tassen met gratis boodschappen uit te pakken. Verraden en in de steek gelaten voelde ik me. Want je woont in een rijk Westers land en hoe is het dan in vredesnaam mogelijk dat je inkomen dermate laag is dat je niet zelf kunt zorgen voor eten op tafel? Ik schaamde me ook en wilde liever niet dat mensen het wisten. Dan stond ik te wachten in de rij bij het afhaaldepot hier in de buurt en vroeg ik me af: 'Wat doe ik hier? Hoe kan dit?' en propte ik de boodschappen in tassen van AH of de Dirk zodat het net leek alsof ik naar de winkel was geweest. Het waren moeilijke jaren. Ik heb het nog steeds niet breed en ik moet elke cent omdraaien en nog kom ik niet uit maar de bittere armoede van destijds heb ik overleefd en achter me gelaten. De herinneringen blijven en tegen al die mensen die niet weten hoe het is om voor je eten op die manier afhankelijk te zijn van liefdadigheid wil ik zeggen dat het je blijvend verandert. Je eigenwaarde maar ook je vertrouwen in de samenleving waarin je woont krijgen zo'n opdonder, je kunt je er zó klein, vernederd, onzichtbaar en eenzaam door voelen. Drie jaar lang. Omdat mijn jongste (die toen nog thuis woonde) en ik anders honger moesten lijden. In Nederland. En rond kerst mochten we kiezen. 'Wilt u een rollade of een hele kip, mevrouw?', want dan kon je tenminste iets 'speciaals' op tafel zetten met de feestdagen.

Nou is het Glazen Serieus Request-Huis weer begonnen en dit jaar wil men geld inzamelen voor mensen (gezinnen) die elkaar kwijt zijn geraakt door de gevolgen van oorlogen en (andere) rampen. Ik wil het niet hebben over het salaris van de directeur en de scheve agenda van het Rode Kruis. En ik wil het ook niet hebben over het nut van dit soort acties. Mij gaat het om het doel. De hereniging van mensen en dan heb ik het niet over Miep die al twee jaar haar oom Jaap niet heeft gezien omdat hij naar Australië is verhuisd. Dit gaat om mensen, volwassenen en kinderen, die op de vlucht voor oorlogs -en natuurgeweld gescheiden zijn geraakt van hun dierbaren. Dat kost een hele hoop en daarom vraagt het Rode Kruis om onze financiële steun.

Wat ook weer is begonnen is de stroom aan anti Serious Request berichten op Facebook. Men is verontwaardigd omdat er geld wordt ingezameld voor hulp aan mensen in het buitenland (lees: buitenlanders) in plaats van hulp hier in Nederland (lees: eigen volk), waarbij met name het (inderdaad trieste) feit dat hier mensen leven die zo arm zijn dat ze naar de voedselbank moeten, gebruikt wordt als argument. Dat het schandalig is dat wij sowieso een voedselbank hèbben, daar ben ik het mee eens. Dat in dit land een bepaalde bevolkingsgroep zó genaaid en in de steek wordt gelaten door de overheid, is ook om heel boos van te worden.

Maar ik zal je wat zeggen. Want stel ik zou moeten kiezen. Of weer naar de voedselbank of door bijvoorbeeld een overstroming die doet vrezen dat er toch zoiets bestaat als de zondvloed, gescheiden raken van mijn kleinkind. Doe mij dan maar die voedselbank. Zelfs na die drie jaar mijn handje moeten ophouden voor verdomme de dagelijkse maaltijd, voor tampons, een koekje, kaas, afwasmiddel, noem maar op, zelfs na al die misère. Het idee dat ik bijvoorbeeld Marley, want ik heb haar vaak onder mijn hoede, zou kwijt raken in de chaos... Mijn hart breekt. Ik wil er niet eens aan denken. Haar angst, paniek, ze moet zó bang en in de war zijn, alleen, zonder ouders, zonder oma. En dan wonen wij nog in een land met goede faciliteiten maar je zal toch maar ergens in een dorpje in een arm land leven. Zien we elkaar ooit terug, levend en wel? En zo ja, wanneer en vooral hoe dan want ik zit ergens in een tentje in opvangkamp A en waar is Marley? Ik zou bijkans kapot gaan van de zorgen om haar. Liever moet ik drie jaar terug naar de voedselbank dan dat die kleine meid en ik elkaar drie dagen kwijt zouden zijn, helemaal onder omstandigheden die op zich al traumatiserend genoeg zijn. Laat staan drie maanden, drie jaar... Je ergste nachtmerrie.

Protesteren tegen de armoede in Nederland juich ik toe. Van mij mag je iedere dag laten blijken wat een schande dat is. Maar stop alsjeblieft met het delen en plaatsen van die 'eigen volk eerst'- berichten waarin de ellende van mensen zoals ik destijds gebruikt wordt om je gelijk te halen. Niet over de ruggen van cliënten van de voedselbank (waar trouwens óók mensen, vluchtelingen, komen die gescheiden zijn geraakt van hun gezin). Hou op met het gebruiken van mijn leed om te klagen over steun aan mensen die lijden buiten Nederland. Het maakt me pissig. Je helpt er niemand en niets mee, ook niet de voedselbank zelf. We zijn allemaal mensen, we delen deze wereld en het leed van bijvoorbeeld een eenzaam kind in een vluchtelingenkamp is ook mijn leed. De ver-van-mijn-bed-show is een leugen. Je geografische afkomst bepaalt niet of je recht hebt op hulp of niet. Dát is waar ik in geloof en elke keer wanneer de armoede hier gebruikt wordt als argument om mensen ergens anders niet te helpen voel ik me weer genaaid maar nu om een andere reden. Je praat niet namens of voor mij want dan zou je iets heel anders zeggen. Gun toch verdomme een ander wat je zelf voor geen goud zou willen missen!

Midden Oosten

Net als de meeste Nederlanders was ik niet bijzonder op de hoogte van het reilen en zeilen in het Midden-Oosten.
Wel was het voor mij duidelijk dat er een zekere stabiliteit was.
Niet volgens onze democratische spelregels maar dat was in eerste instantie hun en niet onze zaak.
Toen besloot het westen onder leiding van Bush de zaak te reorganiseren.
We zien en voelen het resultaat.
Blijf met je poten af van een sluimerend vuur.
Het kan alleen maar opgestookt worden.
Het brandt.
Fel.
Wie zijn de echte oorlogsmisdadigers?

Hoe komt het nou dat de politiek en z.g.n. deskundigen niet zagen wat Jan met de pet wél zag?
.

vrijdag 22 december 2017

Overdenking

Herhaalde overdenking
-------------------------------------

Ik liep op straat.
Het schemerde.
Ik keek naar beneden.
Ik zag de tegels.
Ik keek voor me uit.
Ik zag de gesloten winkels, de huizen, de straatlantaarns.
Ik keek omhoog.
De toren van de Lambertus scherp afgetekend tegen de donker wordende hemel.
Respect voor hen die de tegels maakten.
Die de winkels en huizen bouwden waardoor een straat mogelijk was geworden.
Tevreden met hen die de Lambertskerk bouwden.
Zij die nu reeds lang dood zijn.
Tevreden met het kunnen en het kennen van de mens.
Groots.
Ik keek naar de punt van de toren.
Hoog daar boven de lichten van een verkeersvliegtuig.
Ik zag een ster.
Ik zag nog een ster.
Ik zag meerdere sterren.
Ik bevind me in een melkweg.
Onze Melkweg.
Bezaaid met miljoenen sterren.
Eén van de melkwegen in een heelal
Collega van miljoenen andere melkwegen.
Groots in hun eindeloze grootheid.
Hoezo tevreden?
Hoezo trots?
Hoezo de mens en zijn grootheid?
Grootheidswaanzin!
Wij, hele kleine ruzie makende speldeknopjes.
Nietig in tijd en ruimte.
De mens groot?
De mens groots?
Ach kom.
Na ons kleine bestaan weer ruziemakende en moordende generaties.
Groots in hun kleinzielige kleinheid.

Met gelukkig ook veel liefde.
En liefde wint uiteindelijk altijd.
Wat een troost.

Fijne feestdagen en een bijzonder gelukkig 2017

Johan
.

Scheiden

Na het splitsen van hun wegen.
Kwamen ze elkaar na jaren tegen.
                 "Hoi" zei zij.
                 "Hoi" zei hij.
Dat was alles wat ze zeiden.
Ze waren niet voor niets gescheiden.
.

woensdag 20 december 2017

Sabeltandtijger

Met veel geluk was ik vijf jaren geleden in de gelukkige omstandigheid om uit een nest Sabeltandtijgers een keuze te mogen maken.
Ik zocht een fraai mannetje uit.
Inmiddels volwassen.
Aardig beest hoor, daar niet van, maar wat een werk.

Ik heb me nooit gerealiseerd dat drie maal per dag de sabel en andere gebits onderdelen moeten worden gepoetst.
En daar houdt ie niet van.
Wat een klus en wat een tandpasta.
Dat laatste koop ik per treinwagon in maar voor je het weet ben je er weer doorheen.
Pff.
Dure grap.

Nog een geluk bij een ongeluk; hij valt niet onder de hondenbelasting.
Wel bestaat er de mogelijkheid dat dit via een AMVB (Algemene Maatregel Van Bestuur) door onze regering alsnog wordt geregeld.
Dat hangt van drie mensen af

Waarschuwing voor de liefhebbers:
Bezint eer ge begint.

maandag 11 december 2017

Morgen en vandaag

Maak je geen zorgen.
De week vordert gestaag.
Morgen komt morgen.
Maar vandaag is het vandaag.

Jongleren

Jongeheren, jongleren moet je jong leren leren anders ga je het jongleren nooit goed leren en snel verleren.

Voor je beurt

Een spreekbeurt wordt pas een spreekbeurt als je aan de beurt bent om te spreken.
Vóór die tijd is het hooguit uit een schrijfbeurt, tenminste als je de tijd hebt om je tijd voor die beurt vrij te maken.
Heb je die tijd niet, dan schrijf je de schrijfbeurt vóór je beurt.
De beloning beur je pas als je aan de beurt bent geweest om je schrijfbeurt om te zetten in een spreekbeurt.
Vanzelfsprekend dient het zo te gebeuren.
Nooit dus, ik herhaal, nóóit vóór je beurt spreken.
Anders kom je niet aan de beurt en moet je de beurt aan je voorbij laten gaan.
Er gebeurt dan iets dat niet zo hoort te gebeuren.
En ja, wat gebeurt er dan?
Dan beur je niks.

Buitenlands

Mijn kennis van het buitenlands is extreem groot.
Want.....

Ik raak aardig van de kook.
Want er zat niet in Facebook.
't Gehoopte bericht van Iene.
Waarschijnlijk nog in de pipeline.
Als ik haar moet write.
Zal me dat zeer verdriete.
Iene ga je schamen.
Amen.

DQ

zondag 10 december 2017

Kerstlicht

Vroeger hadden we een echte boom.
Met echte kaarsjes en een echte emmer.
Vol water.
Toen kwam de echte boom met kunstkaarsen.
Én veilig én niks waard.
Maar...., het went.
Toen kwam de kunstboom met kunstkaarsen.
Én handig én niks waard.
Maar....., het went.

De kunstkaars en de kunstboom.
De kaars is geen echte kaars meer.
De boom is geen echte boom meer.
De lamp is geen echte gloeilamp meer.

Ledjes in allerlei kleuren.
Ach, alles went.
Mijn boom is gekrompen tot 30 cm.
De lampjes krompen mee.
Mijn kerstsfeer past in één AH plastic zak.

Een boom opzetten is nog nooit zo eenvoudig geweest.

zaterdag 9 december 2017

Schoolreisje

Ik was jong, zo vlak na de oorlog.
Geld was er niet.
Ook op de lagere school was het aardse slijk niet voorhanden
Dat had gevolgen o.a. voor de schoolreisjes.
Die bereikten afstanden van rond de 10 km.
Het was prima zo.
We wisten niet beter en hadden een plezier dat niets met afstand te maken had.
Dit plezier beleefde zijn hoogtepunt in een speeltuin in Bergen.
We kwamen in Bergen met Bello, het kleine stoomtreintje.

Enige tijd geleden was ik daar weer eens.
Geen speeltuin meer te bekennen.
Weg.
Pleite.
Evenals Bello, hoewel bekend, toch helaas.

Als ik mijn ogen sluit zie ik de speeltuin van toen.
De huidige situatie, zoals ik die kort geleden zag, kan ik niet binnen mijn beeld krijgen.
Hoewel zoveel recenter.
Gek is dat.
.

woensdag 6 december 2017

RPI

Ik heb dienst geweigerd.
Zes en vijftig jaar geleden.
Waar blijft de tijd.
Ben in mijn weigering, gelukkig, erkend
Anders had ik een paar jaar in de bak gezeten.
Te werk gesteld werd ik als verpleger in een psychiatrische inrichting in Eindhoven.
(Achteraf gezien de mooiste en onbezorgdste tijd van mijn leven)

We zaten met onze handen in het haar over een patiënt die altijd alle ramen in gooide.
Tot we het briljante idee kregen om hem koning van de ramen te maken.
Nooit meer kapotte ramen gehad.

Een zwaar gestoorde patiënt praatte niet.
Behalve zondags.
Dan ging hij om 10 uur naar de tuin en hield een lange preek.
Volkomen onverstaanbaar.

Een oudere man zat al tientallen jaren in de inrichting.
Niemand heeft hem ooit horen praten.
Behalve ik.
Toen ik afzwaaide gaf hij me met tranen in de ogen  een voorraadje rolletjes pepermunt.
Zelfs nu, als ik er aan denk, ben ik weer ontroerd.

Tja......
.

Draad tussen buur jongens.

Alkmaar.
Ruim 60 jaar geleden.

Samen met de buurjongen hadden we een kabeltje naar elkaars huis aangelegd.
Dwars over de openbare weg.
Vonden we geen probleem en was het ook niet.
Bijna niemand had immers een auto.
Ja, de melkboer.
Die had een dochter die gehandicapt was.
Vervoer was dus belangrijk voor hen.
Mijn vader was wel modern.
Hij was gemotoriseerd.
Hij had een bromfiets.
Een Solex.
Ergens bezit ik nog zijn brommerrijbewijs.
Gehaald met het rijden van een paar rondjes om het politiebureau.

Geen idee meer hoe we aan draad zijn gekomen.
Ergens op de kop getikt.
Evenals twee oude en totaal versleten doch werkende telefoonhoorns.
Eveneens vergeten hoe dat tikken in zijn werk was gegaan.
Moet niet eenvoudig geweest zijn.
Er was niets.
We hadden niets.
En zeker geen geld.

Een schakelaartje op de trap was snel gemonteerd.
Onder de trap bekleding.
Die werd strak gespannen door een roe op elke traptrede.
De bedoeling was dat een zacht zoemertje overging als pa of moe de tap bestegen.
Dat was in de tijd dat kinderen nog vroeg naar bed gingen en in de winter de ijsbloemen op de ramen stonden en het water in de beker bevroor.
Oei, 's nachts naar de wc beneden.
Zoooo koud.
Dat was echter niks vergeleken met de poepdoos bij mijn opa en oma in Enkhuizen.
Die was buiten.
In de tuin.

Beseffen we wel voldoende hoe goed we het nu hebben?
Zelfs kaas en worst op brood.
Wij moesten het met suiker doen.
We waren niet de enigen.
Zelfs, helaas, nu in 2017 in het zo rijke Nederland niet.

Ach, herinneringen aan die tijd borrelen op.
Kan blijven schrijven.
Heb daar nu geen trek in dus pak ik de draad van het verhaal weer op en ga terug naar de draad tussen mij en mijn buurjongen.
Als hij niet beschikbaar was lag ik te lezen.
Onder de dekens.
Een trafo stuurde een fietslampje aan.
Voldoende leeslicht.
Was hij wel beschikbaar dan waren we lekker aan het kletsen.
Zacht!
En soms samen schaken bij het licht van het fietslampje.
Een heel gedoe want wat te doen als het waarschuwende zoemertje zacht zijn gezoem liet horen?
Waar laat je een schaakbord met opgestelde stukken?
Het enige dat je kon doen was het licht uitdraaien en je stil houden.
Net doen of je sliep.
Licht uitdraaien...
Met de hand.
Ha, letterlijk.
Schakelaars hadden we niet.
Dus het hete lampje snel bedekken met de dekens of uitdraaien.
Au!

Buurjongen had ook een microfoon in de huiskamer gelegd.
Zijn ouders vonden dat geen goed idee.
Jammer want wij vonden het juist wel een aardig idee.
Gelukkig ontdekten ze het pas na een week zodat we toch een genoeglijke en leerzame periode hebben gehad

Goh, wat zou dat technisch nu gemakkelijk gaan.
Geen draad.
Geen transformator.
Geen fietslampje.
En geen ouders die moeilijk doen over slapen gaan...
Maar zou er net zoveel spannend plezier zijn?
Ik waag het te betwijfelen.
Ik waag ook te betwijfelen of de kinderen over ruim 60 jaar een vergelijkbaar verhaal op hun mobieltje kunnen gaan schrijven.
Want.....
Hoe ziet de wereld er over ruim 60 jaar uit.
Ik waag het niet te twijfelen.
Ik weet het niet.
Niemand!

donderdag 30 november 2017

Verspilde voedsel

2015

Vanmorgen zaten we aan het ontbijt in de eetzaal van een hotel in Amsterdam.
Een luxe en duur hotel.
Té duur voor ons maar nu goed te doen aangezien we de hotelovernachting mét ontbijt aangeboden hadden gekregen.
Het was een prima en uitgebreid ontbijt.
De kunst is dan om niet teveel broodjes en lekkernijen tegelijk op je bord te plaatsen.
Immers meerdere wandelingen naar de vetpotten (bijbelse uitdrukking) kan geen probleem zijn.
Hoort geen probleem te zijn.
Vonden wij.
Enige tafeltjes van ons verwijderd zat een stel dat daar anders over dacht.
Borden zo vol gestapeld dat het te voorspellen was dat de blikken te groot en de magen te klein waren.
Het gevolg was dat de hele voortreffelijke, op elkaar gestapelde, mikmak moest worden opgehaald.

Wij keken er naar en voelde een bijna fysieke pijn.
.

dinsdag 28 november 2017

Een jonge vrouw

Een jonge vrouw uit Hengelo.
Vond haar leven maar zozo.
Ze wilde daarom streven.
Naar meer spanning in haar leven.
Dus was de knoop snel doorgehakt.
En stopte ze haar vingers in het stopcontact.